happy new year!

paano kita iibigin, kung sa panaginip lang kita makakapiling. handa akong maranasan ang lupit ng tadhana. dahil minamahal kita, at ang buo mong kaluluwa.

ilang gabi na akong dinadalaw ng isang panaginip... imahe ng isang babaeng sumasagip sa ken habang ako ay tinatangay ng isang malakas na alon... pag gising ko, pilit kong ibinabalik sa isip ko ang lahat... pero wala akong maalala.

walang gaanong parokyano noon sa restauranteng pinapasukan ko… halos hatinggabi na ren naman kaya pinauwi na ako ng hefe ko… humahangos akong pumunta sa bus station… sa pagkakaalam ko ay alas-doce ang huling viaje… at kapag hindi ko naabutan yun… sa highway na ako mag-aabang… medyo malayo-layo ren ang lalakarin ko.

mabilis kong narating ang paradahan… nakapagtataka dahil wala pang tao… naisip kong baka naiwanan ako… pero sa pagtantiya ko ay mas oras pa… hindi ako nakakapagsuot ng reloj nang mga araw na iyon kaya hindi ko nababantayan ang oras... wala tuloy akong mapagbasehan kung napaaga ba o huli na nga ako.

umupo ako sa isang tabi… naghihintay ng oras… hanggang sa may dumating na babae… binati ko siya at kinausap (sa salitang espanyol)… magiliw naman niyang sinagot ang mga tanong ko… pagkaraan ng ilang minuto ay nagsulputan na ang mga pasahero… nawala siya sa paningin ko.. hanggang sa dumating ang bus at sumakay ang lahat… pagdating ko sa bahay ay halos batukan ko ang sarili ko… kung bakit hindi ko man lang naitanong ang pangalan nang babaeng nakausap ko.

kinabukasan ay walang pagbabago… madalang pa rin ang pasok ng tao … halos ganung oras din ng isara namin ni myles ang restaurante at pauwiin niya ako… umupo uli ako sa isang tabi nang muling dumaan siya sa harapan ko… nag iisip ako ng pick-up line, para makapag-open ako ng conversation… dingdong!! presto... nilapitan ko siya.

ako: hola. puedo preguntar, a qué hora es?
>>>: es las doce menos cuarto
ako: ah si. perdon, como te llamas?
>>>: ahh, ako nga pala si…
ako: hahaha, filipina ka pala. pinahirapan mo pa ako. kandabulol tuloy ako sayo kagabi.
>>>: hihihi, nagtataka nga ako bakit mo ako kinakausap sa espanyol eh.

dumating ang bus at sumakay kami… tinabihan ko siya sa upuan… hindi ko na siya pinakawalan… bago kami maghiwalay ay kinuha ko ang celfon number nya… hindi ako dinalaw ng antok... magdamag siya lang ang tumatakbo sa isip ko… pagkatapos ng gabing iyon ay mabilis na nagbago ang ikot ng mundo ko… napadalas ang paglabas namin na humantong sa mas malalim na pagkakaibigan… masaya ako pag kasama ko siya… kaya nagtapat ako ng pag-ibig ko sa kanya… hindi naman niya ako binigo at ipinagkaloob nya sa ken ang matamis nyang “oo.”

nang ipinagdiwang namin ang aming unang aniversario… reloj ang ine-regalo ko sa kanya… nagtanong siya kung bakit… sabi ko, símbolo yun ng pagmamahal ko sa kanya… dahil kung nakapag suot ako ng reloj nung gabing mag-krus ang landas namin… hindi ko sana siya nakilala.

matagal na panahon na ang lumipas… mula nang makilala ko ang babaeng pinakasalan ko… akalain ko bang ang simpleng usapang iyon ang maghahatid sa amin sa pintuan ng isang pangako? …tatlong taon din kaming nagtrabaho na magkahiwalay… pero naging matatag kami… wala kaming problema na hindi sinuong at napag-tagumpayan sa huli.

nang makabalik ako dito last january… natuwa ako dahil nakita kong ginagamit pa rin ni misis ang relong ni-regalo ko sa kanya… aniya, sa mahabang panahon na ipinaghintay nya sa akin… iyon ang naging sandalan niya… umaasang darating ang oras na magkakapiling din kami sa huli… tinamaan ako sa sinabi nya… nilapitan ko siya at kinuha ko ang kamay niya… tinanggal ko ang relong suot nya.

“lika nga dito... simula ngayon, hindi mo na kailangang isuot ito... dahil simula ngayon, ibibigay ko na sa´yo lahat ng oras ko.”

mula noon, hanggang sa kasalukuyan… labis ang pasasalamat ko dahil dumating ang babaeng hiningi ko sa langit… ang tanging sagot sa mga panalangin ko… hindi siya perpekta, pero sakto sa panlasa ko ■

"love never means the same for anyone. love acquires its true meaning by experiencing it for the first time because only then can you define it."

lucky me!

minsan pa ulan, bumuhos ka´t wag nang tumigil pa. hatid mo ma´y bagyo dalangin ito ng puso ko. sumaaasaaamo!

pagkatapos ng mahabang paghihintay… sa wakas may trabaho na ren ako… akala ko hindi na darating ang araw na ito… usapan namin ni misis, pagkatapos ng anim na buwan hanggang isang taon at plain houseband pa ren ako… babalik na lang uli ako sa gitnang silangan.

anniversary month namin ni misis ang buwang ito… kung kailan ipinatikim niya saken ang matamis nyang “oo” …at dahil gaganapin ang kasal ng kapatid ni misis sa buwan ding ito… napagkasunduan naming umuwi ng pinas… at doon i-celebrate ang ikatatlong taon ng m.u.-nism (mag-un!) namin.

pero may mga taong mabilis magbago ang isip… kahit si misis pa ang eldest sa magkakapatid, inalis kami sa listahan ng mga bisita… nabalewala ang lahat ng pinagplanuhan namin… nahiya tuloy ako sa nanay ko dahil naka-pangako akong makakadalo kami sa birthday nya… bago kami magliwaliw ni misis sa kung saan.

kaysa magmukmok sa bahay… naisip namin na mag-travel na lang kami sa ibang bahagi ng espanya o europa… sunud-sunod ang naging biyahe nila ng mga amo nya… at maraming days-off niya ang kinain nito at hindi niya nagamit… na pwede naman nyang hingin, sakaling naiisin nyang magbakasyon.

nagplano uli kami… nagpa-book kami papunta dito (menorca)… para sa dalawang linggong bakasyon… pero parang may kung anong humahadlang… dahil nagkaroon ng hearing ang among lalake ni misis sa estepona… kailangan nilang pumunta doon… na-bad trip ako kaya sabi ko i-kansel na lang… pero ang sabi ni misis, masasayang ang naibayad namin… lumagpas na kami sa bilang ng araw na pwede pang magkansela… mauna na lang daw ako at susunod na lang siya pagkalipas ng isa o dalawang lingo.

ayaw ko man ay wala akong nagawa… para hindi masayang ang ticket at mga reservations namin… tumuloy ako… 45 minutes ang naging travel time ko (direct flight) from madrid to mao.. kahit malungkot ay tumulak akong mag-isa… pilit ko na lang nilibang ang sarili ko… inenjoy ko ang mga tanawing nakikita ko… pumunta ako sa bayan ng cuitadella at pinasok ko ang pinakalumang simbahan… paglabas ko ay doon ko nakilala si lukas.

mabilis ang sumunod na mga pangyayari… inalok ako ni lukas ng trabaho… pinapunta nya ako sa hotel na pinamamahalaan nya… nakakatuwa dahil 10 minutes away lang iyon mula sa apartamentong tinutuluyan ko… nang maipasa ko ang interview, hindi na ako nagdalawang isip… pumayag akong magtrabaho sa hotel nila bilang receptionist… hindi ko muna sinabi kay misis ang tungkol dito (magpa-hanggang ngayon)… dahil ayaw kong pigilan nya ako… matagal kong hinintay ang pagkakataong ito… alam kong mauunawaan nya ako… lalo na pag naipalawanag ko sa kanya ang lahat.

apat na taon na, nang talikuran ko ang bansang ito… andami kong disappointments noon kaya binalewala ko ang mga naumpisahan ko dito… isa sa malalim na dahilan ay ayaw kong magtrabaho dito bilang waiter o house boy… kaya ng katawan ko subalit tumututol ang kalooban ko… pero nang makabalik ako dito ay nagbago ang tingin ko sa buhay... lalo na nang bumibilang na ng araw ng pagiging "chemist" ko … nagsisimula na akong kainin ng pride ko… ang magdasal lang ang naging sandalan ko… ibinubulong ko sa langit, na sana magka-trabaho na ko… at hindi na ako magiging choosy sakaling may dumating sa akin.

hanggang sa makasalubong ko ang pagkakataong ito... lumapit at ngumiti sa akin ang isang magandang kapalaran.

sadyang mahiwaga ang buhay… minsan kung kailan handa at nakakasabay kana sa agos nito… saka biglang may kung anong manyanyari… babaguhin nito ang lahat nang nakakasanayan mo… sa pambihirang pagkakataon… muling tumugon si Bro sa mga panalangin ko… binigyan niya ako ng trabaho… isang oportunidad na higit pa sa inaasahan ko ■

"life is like a box of chocolate. you never know what you´re gonna get." -forrest gump

weno ngayon?

gusto kong magkaroon ng maraming kaibigan. kaya tumayo ako sa gitna nang maraming tao. dahil dun nauso ang word na "center of attraction!"

sampung taon na ren pala nang lisanin ko ang mundo ng chatroom… naadik ako noong mga panahong nagsisimula pa lang ito… kung anung bilis ng pagkahumaling ko ay siya ring bilis ng pagkadismaya ko… biglang nawala ang gana ko… isinumpa ko sa sarili kong hindi na ako babalik… hanggang hindi natutunan ng nakakarami ang meaning at objective ng CHATROOM… na sa pakikipag-kaibigan dapat hindi ka namimili… at wala ka dapat "attitude."

nainis ako sa mga taong akala mo kung sino... feelingers daw ang tawag dun, sabi ng iba... bastos at palamura… sabat ng sabat kahit hindi naman nya alam ang pinag-uusapan… lalo na yung mga taong mahilig makipagbiruan, pero sa huli ay hindi naman pala marunong tumanggap ng salitang “biro” …nakakatuwang isipin na pagkaraan ng mahabang panahon ito pa ang ipupukol sa akin… siyang gagamitin laban sa akin.

pagkatapos ng halos isang dekada… nang mapadpad ako sa mundo ng blogosperyo… nandun pa rin ang pagka-ilang ko sa tao… kaya nga ang unang blog site na ginawa ko ay hindi ko binuksan sa publiko… tanging mga malalapit na kaibigan lang ang nakakapasok… nang makapag-adjust nako ay saka nabuo sa isipan ko ang anghel na walang langit… kung saan malaya kong ipinabasa sa lahat… ang mga kwento ng buhay ko… ibinahagi ko ang lahat-lahat tungkol sa akin… wala akong itinago.

nung mga unang buwan ko sa blogosperyo ay medyo nahihiya pako… kaya ang mga pichur na ginagamit ko sa profile ko ay yung nakatalikod ako… hindi pa kasi ako handa noong mga panahong iyon… hanggang sa makapag-adjust ako… tuluyang humarap at ipinakita ko sa lahat ang tunay kong anyo.

kuntento na ko sa blogging life ko… marami akong naging kaibigan… na madalas pag wala akong ginagawa sa ofis ay sila ang nagiging takbuhan ko… walang katapusang kwentuhan... hinihingahan ko ng mga problema ko sa buhay… pero nang minsang bisitahin ko ang blogsite ni kaibigang jay… nagbago ang lahat… napadpad ako sa mundo ng plukerya… tila nawala sa isip ko at naisantabi ko ang pahinang ito.

si jay ang naging una kong plurk buddy… sa pahina nya ren galing ang karamihan na nasa friends list ko… masaya sa plurk… nag eenjoy ako… nakakalibang kasi may goal ka... sa bawat plurk ay tataas ang karma points mo… tapos my reward na mga cute icons… na magagamit sa pakikipag-chat… at sa kagustuhan kong mapagalaw ang karma ko, naging trying hard ako… kahit kaninong page na lang ay pinapasok ko… humihiling na tanggapin ang pagkakaibigang iniaalay ko.

sabi saken ng isang plurker noong nakaraang araw… kawawang nilalang daw ako, dahil sa tanda kong ito may emo mode pa akong nalalaman… hey, tao din ako! …may puso, atay, balunbalunan at iba pang lamang-loob... may karapatan akong ibulalas ang nararamdaman ko… lalo na dito …sasabihin ko kung anong gusto at maisip kong sabihin.

siguro nga masyado akong naging at-home sa iba… nawalan ako ng control… basta na lang pumapasok sa thread nila… nagko-komento… hindi ko namalayang, iba pala ang imaheng nililikha ng ginagawa ko... pero hindi sapat na dahilan yun... dahil walang sinuman ang may karapatang sabihan ang kapwa niya nang mga salitang… epal ka, kupal kang putangina ka, loser at tnbp (tigang na, bitter pa!)... lalo na kung mula sa mga basura ng lipunan.

humihingi ako ng paumanhin sa mga taong kung pakiramdam nila ay nasaktan o nabastos ko sila… kung hindi nyo ako feel maging kaibigan, sana sinabi nyo sa ken sa simula pa lang … mas okay yun! …kaysa naman yung pangiti-ngiti, tapos iba pala ang itinatago sa dibdib.

sa kabila ng lahat, nagpasalamat ako kina utakmunggo, gasoline dude, twisted at ^toys^ (na ayaw kong isiping nang-aasar) na nariyan pa ren at sumasali sa mga talakayang pinapangunahan ko ...at sa taong nabasa ko sa isang thead na nagsabi nang “wala pa kong nakikitang dahilan para i-block ko siya"… saludo ako sayo kaibigan!

kung meron mang nawala sa timeline ko… ayos lang dahil andyan naman si @pashie (si manang), janvee (kapatid ko), datu (anak ko), bheanne (lola ko), ice creamer (bro ko), i´m song (amigo1 ko), iamdan (amigo2 ko), igor (parekoy) at iba pang mga kaibigan tulad nina… azie_ridicule, kaLLeb, andrei, bok, mectot, myncha, sanitarynapkin, tuLips, Ykai, at geffrey…sila ang mga itinuturing kong kapamilya sa daigdig ng plukerya... lamyu guys!

naalala kong bigla kung sino yung pumasok sa blog ko noon… ang nagsabi sa akin nang “ang fat mo kuya!” …hmmm, sige na nga epal na ako kung epal …but i´m the best epal in town …at kahit epal ako… namannn, hindi ako bastos at walang modo ■

"tell me who your friends are, and i will tell you who you are." -unknown