curacha

Views

binata ka pa? gusto mo ipakilala ka namin kay felicity? dalaga pa iyon.

akala ko ay kung sinong isang napakagandang dilag ang inirereto sa akin ng mga kaibigan ni michelle (asawa ko ngayon)… yun pala ay si aling felipa.

takas din mula sa bansang saudi arabia si aling felipa… maltreatment ang dahilan kung bakit mas piniling niyang manatili dito… dalawampung taon na ren ang nakakaraan at sa edad na 58, nakalulungkot isipin na andito pa rin siya at nagbabanat ng buto… plano na raw talaga niyang mamirmihan sa pinas, nang makatapos sa kolehiyo ang dalawa niyang anak… pero nagbago ang lahat, nang magkasakit ang mister niya… lahat ng ipon nila ay napunta sa pagpapa-chemo nito at namatay lang din sa huli… pero ayos lang daw, at least nadugtungan niya ang buhay ng lalaking pinakamamahal niya…

may sariling pamilya na ang mga anak niya, at ayaw niyang maging pabigat sa kanila… kaya nandito siya... kumakayod sa paraang alam niya… kahit kailan hindi niya iniaasa sa iba ang ikabubuhay niya… hindi siya naging pabigat sa lipunan… naglilinis siya ng mga kotse sa umaga; may naipundar siyang makina, na ginagamit niya sa pananahi; sa gabi, naman ay madalas siyang nakikita sa paligid ng mga discoteca… kung saan namumulot ng mga basong naiiwanan sa tabi-tabi.

isang madaling araw, pagkagaling ko sa trabaho… pauwi na ako sa tinutuluyan ko… nang may makita akong mga anino sa dilim… tila nag-aayos ng kanilang mga sarili… malapit na ko sa kinaroroonan anila nang marinig ko ang boses ng isang lalake, see you next time felicity! …nagulat ako sa mga nakita ko… hindi ako nakapagsalita.

oy, roland. ngayon alam mo na kung bakit felicity ang pangalan ko sa gabi!

tatlong taon ang lumipas… nakabalik ako dito nang i-petisyon ako ng asawa ko… isang maalinsangang gabi, muling nag-krus ang landas namin ni aling felipa… ibang-iba na siya… wala na ang sigla sa kanya gaya nang una ko siyang makita... nanuyot ang kanyang balat at may paulit-ulit na pag-ubo.

ako: tita, kumusta na kayo?
bago siya nagsalita, isang mapanglaw na ngiti ang ibinigay niya sa ken.
>>>: ayaw kong magsinungaling sayo, roland... may sakit ako!
ako: aids?

niyakap niya ako at doon nagsimulang bumuhos ang mga luha niya… halo-halo ang sakit na dumapo kay aling felipa… siguro ay sinisingil na siya para sa mga panahong, wala siyang inatupag kungdi magtrabaho… maraming bukol ang naglilitawan sa katawan niya… ayun sa doctor, hindi na ren daw siya pwedeng bumiyahe… dahil hindi na kaya ng utak niya.

ilang buwan pa ang lumipas at kumalat ang balitang patay na si aling felipa… nakita siyang walang malay sa dalampasigan… madalas daw siyang nakikitang nakaupo doon... marahil ay doon niya hinihintay ang takipsilim ng kanyang buhay… nasaan man siya ngayon, alam kong masaya siya…dahil wala na siyang inaalala nang lisanin niya ang mundong ibabaw.

minsan naaalala ko ang huling pag-uusap namin ni aling felipa… naitanong ko sa kanya kung bakit sa tinagal-tagal niya dito… hindi niya naisip kunin ang dalawa niyang anak, para magkasama-sama sila… matalim ang naging tugon niya, hindi ako nagpakababa, para pagdating ng araw ipatitikim ko ren sa kanila ang hirap ng dinanas ko dito.

sa tuwing nagbabalik-bayan ako… madalas naririnig ko sa bahay, paulit-ulit na ipinapaala sa mga pamangkin ko, magsikap kayo sa pag-aaral, para gumanda din ang buhay nyo! …minsan gusto kong sumagot at kontrahin ang Nanay… dahil hindi lahat ng nakapagtatapos nagkakaroon ng magandang kinabukasan… at hindi lahat ng nag-aabroad, nagtatagumpay… kanya-kanyang diskarte at swerte lang yan sa buhay ■

“the great and glorious masterpiece of humanity is to know how to live with a purpose” –montaigne